Stany Zjednoczone a Kuba – historia relacji (5)

Poniżej piąta część cyklu opisującego relacje amerykańsko-kubańskie. Całość w zakładce Kuba – USA:

Rozdział 5.

„Wojna dziesięcioletnia” na Kubie

Podobnie jak USA, w latach 60. XIX w. Kuba również wkraczała w okres zawieruchy wojennej. Wobec dyskryminacji politycznej Kubańczyków i wojskowej organizacji wyspy (przejawiającej się w m.in. licznych stacjonujących wojskach, podporządkowaniu władz cywilnych wojskowym, mianowaniu generałów gubernatorami, ukształtowaniu podziału administracyjny analogicznie do okręgów wojskowych) od lat dwudziestych XIX w. pojawiały się dążenia do uzyskania większej samodzielności. W obliczu nieskutecznych prób porozumienia się z Madrytem, opozycjoniści doszli do wniosku, iż jedynym skutecznym środkiem do tego celu jest powstanie. Zapoczątkowane 10 października 1868 roku, trwało prawie dekadę i nazwane zostało Wojną Dziesięcioletnią. Powstańcy siły swe skoncentrowali we wschodniej, uboższej części wyspy, tam też posiadali największe poparcie. Mimo braku koordynacji działań różnych grup powstańczych, ich niespełna 20-tysięczne wojska potrafiły przez długi czas opierać się nawet 250-tysięcznemu kontyngentowi hiszpańskiemu. Powołano rewolucyjne władze (prezydenta – Carlosa Manuela de Céspedes’a oraz Izbę Reprezentantów) i uchwalono konstytucję Republiki Kuby.

Tak władze, jak i społeczeństwo Stanów Zjednoczonych, zmęczone po dopiero zakończonej krwawej wojnie domowej, i będące w trakcie odbudowy zniszczonego kraju,   nie miały sił ani woli politycznej mieszania się w konflikt. Zatem wbrew oczekiwaniom niektórych środowisk na Kubie (tzw. aneksjonistów), ani nie uznały rewolucyjnej Republiki Kuby, ani nie potwierdziły statusu powstańców jako strony walczącej (co zrobiły niektóre republiki latynoamerykańskie). Waszyngton zezwolił natomiast na działalność agitacyjną, zbieranie funduszy i wysyłanie transportów ochotników oraz broni i amunicji na wyspę.

Zakończona dnia 10 lutego 1878 roku układem w Zanjón Wojna Dziesięcioletnia była dla Kuby jednym z momentów przełomowych. Choć ostatecznie zakończyła się klęską powstańców, stworzyła fundamenty tożsamości narodowej i zrodziła podstawy mitu  walki narodowowyzwoleńczej. Powstanie to spowodowało także utworzenie się stałego ruchu niepodległościowego, z José Martím na czele, który na emigracji i w kraju, kontynuował walkę o wolność.

0 comments on “Stany Zjednoczone a Kuba – historia relacji (5)Add yours →

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *