Stany Zjednoczone a Kuba – historia relacji (14)

Zapraszam na kolejną odsłonę cyklu o relacjach amerykańsko-kubańskich (całość w zakładce Kuba-USA):

Rozdział 14.

Polityka amerykańska względem krajów latynoamerykańskich do lat 30. XX w.: interwencje wojskowe i polityka dolarowa.

Mimo, iż występki prezydentów, członków parlamentu i innych urzędników państwowych na Kubie nie były tajemnicą, uchodziły im z reguły na sucho. Było to spowodowane ogólnym wzrostem gospodarczym na wyspie w tamtym okresie. Fale niezadowolenia w społeczeństwie stopniowo jednak rosły i od połowy lat 20-tych XX wieku dawały o sobie znać, by na początku lat trzydziestych wybuchnąć doprowadzając do rewolucji.

Początek lat 30-tych XX wieku był przełomowy także pod innym względem. Do roku 1933 polityka zagraniczna Stanów Zjednoczonych wobec państw regionu pozostawała praktycznie niezmieniona od czasów prezydenta Theodore’a Roosevelta. Z jednej strony było to wyrażone w uzupełnieniu doktryny Monroe z 1904 r. przejęcie odpowiedzialności za ład na półkuli zachodniej, aby tym samym uniemożliwić interwencję mocarstwom europejskim. Wiązało się to z licznymi akcjami wojsk amerykańskich, które w celu przywrócenia pokoju, porządku, ochrony własnych obywateli i ich mienia były wysyłane, często na długi okres, do sąsiadów z południa. Najdłużej stacjonowały w Nikaragui: 1912-1925 oraz 1927-1933, Dominikanie: 1916-1925 oraz na Haiti: 1915-1934.

Z drugiej strony kontynuowano ekspansję kapitału i przedsiębiorstw amerykańskich na rynki latynoamerykańskie. Polityka ta została rozwinięta i rozszerzona przez William H. Tafta, który w 1909 r. przejął po T. Roosevelcie fotel w Białym Domu. Ogłosił on tzw. „politykę dolarową”, czyli wzrost inwestycji i wymiany handlowej, jako najlepszej drogi do zapewnienia długotrwałego pokoju na zachodniej półkuli, a przy okazji pokaźnego zysku dla firm amerykańskich i zdobycia faktycznych wpływów politycznych. Mimo jednak proklamowanego przez Tafta „zastąpienia kul przez dolary” oraz idealizmu i wiary w demokrację jego następcy, Woodrowa Wilsona (1913-1921) to właśnie za czasów ich kadencji zwiększyła się liczba amerykańskich interwencji zbrojnych. Zmianę tej polityki przyniosła częściowo dopiero prezydentura Herberta C. Hoovera (1929-1933), a przede wszystkim wieloletnie rządy Franklina Delano Roosevelta (1933-1945).

Zarówno u podłoża wydarzeń politycznych na Kubie w omawianym okresie, jak i polityki amerykańskiej w stosunku do niej leżały wzajemne stosunki gospodarcze. Sięgały one jeszcze drugiej połowy XIX wieku, kiedy to rozpoczął się napływ kapitału amerykańskiego skierowany przede wszystkim na rozwój dwóch podstawowych gałęzi gospodarki kubańskiej, przemysłu cukrowniczego i tytoniowego. Wzajemne powiązania gospodarcze systematycznie się zacieśniały i odegrały pewną rolę w decyzji Waszyngtonu o wsparciu kubańskich rewolucjonistów w 1898 r. Szczególnego impetu i znaczenia nabrały jednak w pierwszych dekadach XX stulecia.

0 comments on “Stany Zjednoczone a Kuba – historia relacji (14)Add yours →

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *