Po krótkim konflikcie argentyńsko-brytyjskim z 1982 r. o Falklandy/Malwiny przez lata rządy obydwóch krajów pracowały nad normalizacją i zacieśnianiem relacji. W ostatnim okresie jednak uległo to zmianie. W trzydziestą rocznicę tamtej wojny na linii Buenos Aires – Londyn panuje niespotykane od dawna napięcie.

Artykuł został opublikowany na łamach Biuletynu OPINIE Fundacji FAE.

“Falklandy/Malwiny – nowy spór 30 lat po wojnie” is a post from: Ameryka Łacińska

Szczyty Ameryk odbywają się co kilka lat od 1994 r. Motyw przewodni najbliższego brzmi “Connecting the Americas: Partners for Prosperity”. Jakie są jego założenia? Ma skupiać się na takich kwestiach, jak fizyczna integracja państw regionu (rozbudowa infrastruktury) i kooperacja regionalna - jako środkach umożliwiających szybszy rozwój i pokonanie takich kluczowych problemów, jak ubóstwo, nierówności, bezpieczeństwo, katastrofy naturalne i dostęp do najnowszych technologii.

Tyle możemy przeczytać w oficjalnych komunikatach. A czego jeszcze możemy się spodziewać?

• Bezpieczeństwo i przestępczość zorganizowana. Jako że szczyt będzie miał miejsce w Kolumbii, od razu przychodzą na myśl lokalne partyzantki, organizacje neoparamilitarne oraz rzecz jasna - narkohandel. To samo można powiedzieć o Meksyku i krajach Ameryki Środkowej. Szczyt Ameryk bez poruszenia tych kwestii wydaje się, że nie może istnieć.
• Haiti. Odbudowa kraju postępuje bardzo wolno, kilkaset tysięcy osób ciągle mieszka w namiotach, a system polityczny daleki od zdrowego i stabilnego. Pomoc Haiti powinna być priorytetowym tematem na Szczycie Ameryk.
• Kwestia Hondurasu. Po zamachu stanu z 2009 r. kraje OPA nałożyły sankcje na nowe władze w Tegucigalpie, wykluczając je z organizacji. W 2011 r. postanowiono przywrócić Honduras do OPA - jako już kraj demokratyczny. Oczywiście ciągle mają tam miejsce dość znaczne odchyły od standardów państwa prawa (jak i wśród wielu innych krajów regionu) - a kwestia zamachu stanu i wydarzeń, jakie miały miejsce w jego trakcie i po nim ciągle nie jest zamknięta. W ten sposób Honduras prawdopodobnie będzie w centrum dyskusji o praworządności w Ameryce Łacińskiej.
• Kuba. Jest to jedyne państwo regionu (po przywróceniu Hondurasu), które nie jest członkiem OPA i nie uczestniczy w Szczytach Ameryk. Oprócz tego kwestia embargo jest od lat kością niezgody w relacjach wielu krajów latynoamerykańskich z USA. Na poprzednim szczycie Kuba była kluczową kwestią, w tym roku również na pewno znajdzie się na agendzie.
• Wpływy. Oprócz USA i Brazylii jest jeszcze kilka krajów regionu, które będą chciały pokazać swą silę oddziaływania, np. Wenezuela, Kolumbia czy Meksyk. Brazylia, regionalny lider musi pokazać inicjatywę, starać się przewodniczyć obradom i forsować swoje idee. Meksyk rzecz jasna ma kluczową rolę do odegrania w kontekście bezpieczeństwa i walki z przestępczością zorganizowaną. Ponadto, zmiany klimatyczne są jednym z głównych tematów polityki zagranicznej rządu Calderona. Kolumbia, jako gospodarz musi rzecz jasna odpowiednio i z sukcesem doprowadzić do końca 6. Szczyt Ameryk - i następnie przekuć to w odpowiedni sposób na arenie międzynarodowej. Wenezuela, choć ostatnio w odwrocie w wyniku m.in. choroby Hugo Chaveza, musi potwierdzić i ożywić aktywność bloku ALBA.
• Twarzą w twarz. Pamiętacie jak na poprzednim szczycie nowo wybrany prezydent USA, Barack Obama (wówczas jeszcze witany z nadzieją na strategiczną zmianę relacji Waszyngtonu z innymi krajami półkuli) spotkał się z Chavezem, a ten wręczył Obamie książkę “Otwarte żyły Ameryki Łacińskiej“? Szczyt Ameryk jest niepowtarzalną okazją do mnóstwa nieformalnych spotkań. Jak ujął to Boz:

Everyone wants to know what Obama will say to Chavez, but the other meetings will be equally important if less high profile. Will Piñera talk to Morales about border issues? Does Lugo have anything to say to Kirchner given recent trade disputes? Will Humala and Santos talk about counter-insurgency and Shining Path-FARC issues? Do Calderon and Dilma talk about the upcoming G20 meeting? Do Ortega and Chinchilla speak to each other at all? With 528 potential bilateral meetings among leaders, plus dozens of other cabinet and other government officials who can talk, there is a lot that can happen on the margins. Smart reporters and analysts at the Summit and abroad are going to be looking for signs of bilateral discussions among countries that aren’t always in the same room. That’s where real work is most likely to get done.

• Obama. Trzy lata temu był witany entuzjastycznie, liczono na wymierne efekty rządów “socjalistycznego” prezydenta w Biały Domu. Wiemy już, że pierwsza kadencja Obamy nie przyniosła zasadniczych zmian w polityce Waszyngtonu względem regionu, a rozbudzone nadzieje brutalnie spotkały się z murem rzeczywistości. Z jakim przyjęciem spotka się tym razem?

Już za kilka dni przekonamy się czy podjęte zostaną jakiekolwiek wymierne decyzje, czy dojdzie do jakichś przełomowych lub kontrowersyjnych wydarzeń.

Ps. ciekawe czy i co będą pisać o tym wydarzeniu nasze kochane polskie media

VI Szczyt Ameryk is a post from: Ameryka Łacińska

Rozdział 16.

Podsumowanie relacji kubańsko-amerykańskich do 1933 r.

Podsumowując omawiany okres należy zwrócić uwagę na kilka faktów. Od 1902 r. postępował napływ amerykańskiego kapitału na Kubę, który, inwestowany prawie wyłącznie w przemysł cukrowniczy, doprowadził do rozwoju na wyspie gospodarki monokulturowej o charakterze latyfundialnym. W wyniku tego nie wykształcił się przemysł bardziej wyspecjalizowany i wszystko, począwszy od przetworzonych towarów spożywczych po samochody sprowadzano ze Stanów Zjednoczonych. To w rękach firm amerykańskich także znajdowały się inne najważniejsze sektory gospodarki kubańskiej takie, jak surowce naturalne, czy dostawy energii. Władze w Waszyngtonie poprzez tzw. „politykę dolarową” zapewniły rozkwit swoich interesów na Kubie. Interweniując tylko w przypadku ich zagrożenia milcząco wspierały przyjazne im rządy skorumpowanych prezydentów. Polityka amerykańska w stosunku tak do Kuby, jak i innych krajów latynoamerykańskich, uległa zmianie dopiero wraz z przejęciem władzy w Białym Domu przez Franklina Delano Roosevelta w 1933 r. Zbiegło się to z okresem, kiedy napięcia społeczne na wyspie przestały być równoważone przez boom cukrowy, czego skutkiem był wybuch rewolucji. Wszystko to sprawiło, że stosunki amerykańsko-kubańskie weszły wówczas w nową fazę.

—-

Już wkrótce kolejne rozdziały tworzące trzecią część cyklu o relacjach kubańsko-amerykańskich: “Stosunki amerykańsko-kubańskie w dobie prezydentury Franklina Delano Roosevelta (1933-1945)”.

Stany Zjednoczone a Kuba - historia relacji (16) is a post from: Ameryka Łacińska

Szanowni Państwo,

prośba jest krótka. Proszę o Państwa głos w konkursie miesięcznika “Poznaj Świat”. Zwycięży 3 autorów konkursowych tekstów. Mam duże szanse, bo jestem 3-4 w rankingu i do 1. miejsca nawet niewiele mi brakuje. Wystarczy dziennie poświęcić na to 10 sekund. Co robimy:

1. Klikamy na link: http://www.poznaj-swiat.pl/artykul,pod_przywodztwem_rezysera,264

2. Zjeżdżamy kursorem na dół strony i klikamy w czerwone pole “głosuję” pod tekstem. I już …

Głosować można codziennie do północy, aż do północy 31 marca. Dziennie z jednego adresu IP komputera można oddać tylko jeden głos na mój artykuł. Liczy się regularność. Zaczynając od dziś mogę od każdego z głosujących do końca konkursu otrzymać nawet 14 głosów, a jeśli mają i inne komputery lub korzystają z komputera w miejscu pracy, tych głosów można uzyskać wielokrotnie więcej od jednej tylko osoby. Jeśli tych osób będzie dość, zwiększają się moje szanse w tej “dziwnej” rywalizacji.

Nie ja ustalałem zasady. Mogłem je przyjąć lub bez walki się wycofać. Zdecydowałem się zmierzyć w “walce na głosy”. Mam nadzieję, że i tekst jest warty głosu Głosujących na niego. To co widziałem, to opisałem i za to otrzymałem swoją szansę w postaci nominacji artykułu do tego konkursu. Proszę zatem serdecznie o regularne głosowanie aż do północy 31 marca i trzymanie kciuków. Każdy głos się liczy, a miejsca w rankingu się zmieniają każdego dnia … Dziękuję za wsparcie i każdy oddany głos, wklejenie prośby o głos na profilu Facebooka i innych komunikatorów społecznościowych. Dziękuję także za każdy głos Państwa Bliskich i Znajomych.

Dziękuję i serdecznie pozdrawiam,
Andrzej Bober (Zakład Azji Wschodniej WSMiP UŁ, Korea Forum, AKSE)

P.S. Andrzej Bober (ur. 1984) - podróżnik, doktorant IV roku w Zakładzie Azji Wschodniej WSMiP UŁ, badacz, ekspert ds. Azji Wschodniej z naciskiem na Koreę Północną; autor blisko 80 artykułów naukowych, publicystycznych, wielu depesz, komentarzy radiowych i telewizyjnych poświęconych tematyce koreańskiej. Podróżował do około 50 państw świata, w tym kilkukrotnie na Półwysep Koreański, gdzie kończył m.in. kurs języka koreańskiego i badania naukowe na 16 tamtejszych uniwersytetach (Korea Południowa), jak również odbył swój staż dyplomatyczny w Pjongjangu (Korea Północna).

P.S.2. Wyniki głosowania można śledzić na stronie: http://www.poznaj-swiat.pl/konkurs.html

P.S.3. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpi po północy z 31.03. na 01.02. 2012. Proszę o Państwa głos.

W imieniu Andrzeja za wszystkie oddane głosy dziękuję.

“Pod przywództwem reżysera” - konkurs i prośba is a post from: Ameryka Łacińska

Śmiałem się i ja. Ale kto wie, może jednak jest w tym źdźbło prawdy? Popatrzmy na newsy z ostatnich tygodni:

• U prezydent (jakoś nie mogę się jeszcze przekonać do “prezydentki”) Argentyny, Cristiny Kirchner zdiagnozowano raka. Na szczęście niedawno okazało się, że operacja się powiodła i nie ma już śladów po raku.
• Obecna prezydent Brazylii, Dilma Rousseff również swego czasu cierpiała z powodu raka.
• Poprzedni przywódca Brazylii, Lula da Silva również miał raka. Właśnie trafił do szpitala z powodu infekcji płuc.
• Na raka cierpiał również prezydent Paragwaju, Fernando Lugo. Obecnie na szczęście nie ma po nim śladu.
• Prezydent Boliwii, Evo Morales właśnie opuścił szpital, gdzie trafił nagle 24h wcześniej. Ponoć obecnie jest już w wyśmienitej formie.
• Z kolei były dyktator Panamy Manuel Noriega znalazł się w szpitalu. Powód? Najprawdopodobniej zawał.
• Ale i tak najważniejszym wydarzeniem była kolejna operacja Hugo Chaveza na Kubie, konieczna z powodu ponownego zdiagnozowania u niego raka. Ponoć się udała, Chavez dochodzi do siebie (przy akompaniamencie muzyków kubańskich) i niedługo wróci do Wenezueli.

Przy natłoku takich “szpitalnych” informacji teoria taka jak ta zaprezentowana przez Chaveza prędzej czy później musiała ujrzeć światło dzienne. A że akurat on ją sformułował to co najwyżej przypadek. Więcej - to odwaga! Nikt inny nie śmiałby tak otwarcie wyrazić swoich przypuszczeń (nie mylić z oskarżeniami).

A może Chavez miał rację? is a post from: Ameryka Łacińska

• Wenezuela. Podczas gdy Hugo Chavez będzie znów operowany opozycjoniści (i solidaryzują się z nim inni przywódcy krajów ALBA), opozycjoniści coraz głośniej i odważniej z nim konkurują.
• Brazylia. Dilma Rousseff podejmuje kolejne wysiłki zmierzające ku budowie statusu regionalnego mocarstwa. Tym razem kierunek -> Karaiby.
• Salwador. Kraj ten - podobnie jak inne kraje Ameryki Centralnej - jest pogrążony w walce z przemocą i narkobiznesem. Jakby tego było mało, być może władze będą musiała zmagać się z nową partyzantką. Odpowiedzią rządu jest remilitaryzacja - pomimo rządu lewicowego, wywodzącego się z kręgów, które lata temu walczyły z wojskową dyktaturą właśnie. Czy słuszny to ruch? W Meksyku się na sprawdza…
• Kolumbia. Wojna mnie lub bardziej intensywna trwa również w Kolumbii. Prezydent Santos po ostatnich sukcesach w walce z FARC jest zdeterminowany zakończyć konflikt definitywnie - na drodze wojskowej, a nie negocjacji. Odrzucił ostatnio propozycje ELN dotyczącą zawieszenia broni.

Ameryka Łacińska - aktualności is a post from: Ameryka Łacińska

Real-ne kłopoty Brazylii

Pierwszy rok rządów Dilmy Rouseff, następczyni Luli da Silvy na stanowisku prezydenta Brazylii nie był łatwy. Wiele wskazuje na to, że kolejne będą jeszcze trudniejsze. I nie chodzi tylko o skandale korupcyjne, komplikacje w koalicji czy wpływy na arenie międzynarodowej. Chodzi o rzecz podstawową dla tego rozwijającego się giganta - gospodarkę.

Pomocna ręka. Chińska.

W przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych czy Europy kryzys obszedł się z Brazylią bardzo delikatnie. Rosnące ceny surowców, duże zapotrzebowanie Chin na nieprzetworzone produkty oraz pędząca konsumpcja (popychana łatwo dostępnymi kredytami) sprawiły, że gospodarka brazylijska w 2010 r. rosła w tempie 7,5 % - najwyższym od połowy lat 80. XX w.

W dużej mierze to właśnie zakrojone na ogromną skalę inwestycje chińskie sprawiły, że rządowi Dilmy udawało się uniknąć skutków kryzysu finansowego. Skalę zacieśniania wzajemnych powiązań na linii Brasilia - Pekin oddaje ponad trzykrotny wzrost wymiany handlowej w ostatnich 5 latach. Innym czynnikiem, który pozwolił gospodarce brazylijskiej utrzymać dobrą kondycję była ostrożna (by nie rzec konserwatywna) polityka fiskalna, umożliwiająca zachowanie stabilnego systemu bankowego, systematycznego wzrostu gospodarczego, sprawne zarządzanie długiem i zwiększenie rezerw walutowych.

Symptomy problemów

Jednym z efektów polepszającej się sytuacji w Brazylii, były (i są) rosnące szeregi klasy średniej, a wraz z nią większe potrzeby konsumpcyjne i wydatki. Gospodarka jednak przestała nadążać nad zapotrzebowaniem zarówno wewnętrznym, jak i ciągle rosnącym zewnętrznym (głównie tym spod znaku smoka). Od ponad roku się przegrzewa, czego efektem jest rosnąca inflacja.

To jedno. Drugą kwestią jest fakt, że choć rosnąca wymiana handlowa z Chinami jest zjawiskiem pozytywnym, o tyle jej kształt nie odbija się dobrze na rodzimej gospodarce. Powód jest prosty - ogromną większość eksportu brazylijskiego na Daleki Wschód stanowią surowce i towary nieprzetworzone. Za aż 84% całości eksportu odpowiedzialne są jedynie 2 towary: ruda żelaza oraz soja. Jednocześnie 90% całości importu z Chin to towary przetworzone (np. elektronika). Taki bilans handlowy nie tylko sprawia, że rodzime firmy bankrutują (wobec zalewu tanich chińskich produktów), ale cała gospodarka zbyt mocno opiera się na eksporcie surowców i towarów niskoprzetworzonych.

Real-ne kłopoty

Prawdziwe problemy zaczęły się jednak wraz ze sztucznie napędzaną aprecjacją waluty brazylijskiej - reala. Od czasu kryzysu Brazylia oraz inne kraje rozwijające się jako stosunkowo słabo doświadczone kryzysem stały się celem inwestorów zagranicznych. Pieniądze zaczęły masowo napływać do kraju plaż, karnawału i piłki nożnej, doprowadzając do wzrostu inflacji. Rząd próbował z nią walczyć trzykrotnie podwyższając stopy procentowe w 2011 r., lecz przyciągnęło to kolejne napływy kapitału czyniąc całą operację całkowicie bezskuteczną.

Wówczas władze brazylijskie zdecydowały się na nieortodoksyjne podejście i obniżyły stopy procentowe zakładając, że i tak wysoka już inflacja bardziej nie urośnie. Udało się (także dzięki ograniczeniu napływu chińskich produktów). Real zaczął wytracać wartość. Zmiana odbiła się w brazylijskich mediach szerokim echem. Nagle przedstawiciele klasy średniej, którzy dzięki wysokiej wartości reala poczuli się bogaci (na tyle, że stali się najwięcej wydającą w USA narodowością poza Japończykami i Brytyjczykami), stracili to przekonanie i nie omieszkali wyrazić swej niechęcie wobec tej zmiany.

Niepewna przyszłość

Dotychczasowe działania władz brazylijskich okazały się w dużej mierze skuteczne. Problemy jednak dalekie są od rozwiązania. Poza ciągle chwiejną sytuacją reala obawy o kondycję brazylijskiej gospodarki budzą zaplanowane na najbliższe lata ogromne wydatki.

Wzrost pensji minimalnej o 14,7% w przyszłym roku będzie państwo kosztować 13 miliardów USD, nowe dotacje rządowe na mieszkania dla najbiedniejszych - 6 miliardów USD, inwestycje infrastrukturalne oraz w obiekty sportowe (w związku z Mistrzostwami Świata w piłce nożnej w 2014 r. oraz Igrzyskami Olimpijskimi w 2016 r.) - kolejne 4,5 miliardów USD. W ten sposób szeroki program cięć budżetowych, jaki wprowadziła Dilma Rouseff (w wysokości 28 miliardów USD) w większości pójdzie na pokrycie nowych wydatków. Specjaliści obawiają się, że ów wzrost wydatków przy obniżonym oprocentowaniu może doprowadzić do cyklu inflacyjnego.

W 2011 r. gospodarka brazylijska rosła w tempie 3,5% - czyli o połowę mniej niż w roku poprzednim. Boom konsumpcyjny wytraca pęd, sprzedaż w wielu branżach maleje. Przyszły rok (i kolejne) wcale nie będą dla Brazylii takie łatwe jak ostatnie. Ani dla jej prezydenta.

Zastąpić Lulę

Kiedy w 2006 r. Luiz Inácio Lula da Silva został wybrany na swą drugą kadencję, brazylijska gospodarka rozkwitała, wskaźniki dobrobytu społecznego polepszały się, a kraj stawał się jednym z liderów na globalnej scenie geopolitycznej. Kiedy w styczniu 2011 r. da Silva odchodził ze stanowiska był uwielbiany przez ubogich (za to, że wprowadził reformy i poszerzył wsparcie socjalne) i szanowany przez tych bogatszych (za to, że reformy nie były zbyt radykalne). W efekcie jego poparcie pod koniec drugiej kadencji osiągnęło rekordowy poziom 80%.

Zastąpić Lulę nie mogło być zadaniem łatwym, dla nikogo. Tym bardziej dla mało znanej wcześniej Dilmy Rouseff, oskarżanej o brak kwalifikacji i pozostawanie marionetką ustępującego prezydenta. Rouseff przejęła stery kraju w momencie kiedy gospodarka Brazylii dawała pierwsze znaki przegrzewania się. Póki co całkiem dobrze daje sobie z tym radę, problemy ekonomiczne jednak to tylko część wyzwań nowej głowy państwa. Momentami niełatwo jest jej utrzymać jedność rządzącej koalicji - z rządu Rouseff odeszło już 5 ministrów. Do tego dochodzą problemy z narkotykami i bezpieczeństwem, modernizacją armii, skandale korupcyjne czy kwestia relacji zagranicznych i budowania wpływów na arenie międzynarodowej. W efekcie, mimo kilku sukcesów, systematycznego wzrostu dobrobytu, zmniejszania negatywnych wskaźników społeczno-gospodarczych i utrzymywania Brazylii ciągle ponad falą kryzysu nada daleko jej do chociaż zbliżonego poparcia, jakim cieszył się Lula.

Artykuł opublikowany na serwisie mojeopinie.pl.

“Real-ne kłopoty Brazylii” is a post from: Ameryka Łacińska

To już piąta taka podróż Ahmadineżada od kiedy został prezydentem Iranu. Według planów spędzić ma tam 5 dni odwiedzając Wenezuelę, Nikaraguę, Kubę i Ekwador. Krótko i w punktach o tej wizycie:

• odbywa się w dość gorącym okresie spowodowanym groźbami Teheranu odnośnie blokady cieśniny Ormuz,
• pierwszym krajem odwiedzonym przez prezydenta Iranu była oczywiście bratnia Wenezuela,
• Ahmadineżad nie omieszkał również uczestniczyć w ceremonii inauguracji na kolejną (już 3.) kadencję swego innego bliskiego kolegi - Ortegi,
• co ciekawe nie odwiedzi natomiast Brazylii, z którą przecież łączą Iran b. bliskie stosunki gospodarcze; wszystko wskazuje na to, że wynika to z dystansu z jakim Dilma Rouseff traktuje ostatnio Teheran,
• ogólnie nie spodziewam się wiele po tej wizycie; padnie dużo wielkich słów o braterstwie, wspólnej walce z imperializmem, zacieśnianiu relacji; podpisane zostaną dziesiątki nowych umów opiewających na gigantyczne kwoty lub kwota i … nic wymiernego z tego nie wyniknie; jedynym celem tej podróży jest próba pokazania światu i swoim społeczeństwom (tak w Iranie, jak i w Wenezueli, Nikaragui etc.), że ukochany przywódca nie jest sam, że ich kraje mają wielu przyjaciół i perspektywy na rozwój - poza “imperialistyczną” rzeczywistością; aha - a w USA media będą trąbiły o tym, jak to Iran tworzy sobie w Ameryce Łacińskiej bazę wypadową do ataku na ich ukochaną ojczyznę.

Na koniec pytanie: kto nazwał Ahmadineżada “Górą, która opiera się imperializmowi” ? Macie 1 strzał

“Góra, która opiera się imperializmowi” znów w regionie is a post from: Ameryka Łacińska

Rozdział 15.

Przemiany gospodarcze na Kubie w pierwszych trzech dekadach XX w.

Po 1902 r. młoda, wyniszczona wojną republika potrzebowała kapitału. Podobnie, jak po 1878 r., tyle, że na zdecydowanie większą skalę, dostarczyły go wielkie banki i przedsiębiorstwa północnoamerykańskie. Najwięcej inwestowano w dwa główne bogactwa Kuby: cukier i tytoń. Dzięki temu powstawały liczne nowoczesne kompleksy cukrownicze i przetwórnie tytoniu. Amerykanie inwestowali też w inne sektory: spożywczy, surowcowy i górniczo-hutniczy (w 1899 r. na rynku kubańskim pojawiła się United Fruit Company, największe amerykańskie przedsiębiorstwo w regionie).

Podpisanie w 1902 r. Traktatu o Wzajemności przyspieszyło napływ kapitału z północy na wyspę i związany z tym postęp. Gro inwestycji przeznaczone było wyłącznie do sektora cukrowniczego, doprowadzając praktycznie do rozwoju gospodarki monokulturowej na wyspie. Poza tym, skutkowało to wzrostem znaczenia dużych przedsiębiorstw, kosztem tych małych, znaczną koncentracją ziemi i powstaniem olbrzymich latyfundiów. Nie będąc w stanie konkurować z wielkimi firmami, zwykli hodowcy „musieli bądź sprzedawać swe ziemie, bądź też uzależnić się ekonomicznie jak w przypadku tzw. colonos, którzy uprawiali trzcinę cukrową, lecz byli całkowicie zależni od właścicieli dużych cukrowni, od ich kredytu i środków transportu”.

Latyfundia koncentrowały w tym okresie ok. 30-40% gruntów uprawnych wyspy,          a ich właściciele mieli ogromny wpływ zarówno na życie lokalnej ludności jak i na władze w Hawanie. Amerykanie „(…)dawali Kubańskim fabrykom szansę na rozwój produkcji aż zaspokoiły one całe zapotrzebowanie rynku amerykańskiego na cukier. (…)Wierzyli jednak, iż pomagają Kubie, a nie ją rujnują, i większość Kubańczyków w owym czasie się z tym zgadzała”.

Obok inwestorów amerykańskich silną pozycję na Kubie mieli również przedstawiciele państw europejskich, przede wszystkim Hiszpanii i Wielkiej Brytanii. W 1909 r. 34% procent produkcji cukru pochodziło z fabryk amerykańskich, 35% z hiszpańskich i innych europejskich, a 31% kubańskich.

Dodatkowy impuls dla rozwoju gospodarki kubańskiej dała I wojna światowa. Z powodu zniszczenia europejskich upraw cukru, źródłem zaopatrzenia weń stała się nim Kuba. Duże zapotrzebowanie na ten surowiec doprowadziło do znacznego powiększenia areału upraw trzciny cukrowej (kosztem ogromnych lasów tropikalnych) i ponad dwukrotnego wzrostu cen tego produktu: w 1914 r. cena cukru była na poziomie 1,93 centa za funt, w 1918 r. 4,6 centa.

Boom cukrowy przyniósł ogromne zyski nie tylko wielkim przedsiębiorcom amerykańskim, czy ojczystym, ale również kubańskim chłopom (tzw. colonos) uprawiającym trzcinę cukrową i odsprzedającym ją wielkim przetwórniom cukru. Taka pomyślna sytuacja utrzymywała się na Kubie do połowy lat 20-tych, z przerwą na tzw. „taniec milionów”, kiedy to w 1920 r. ceny cukru spadły z 17,25 centa za funt w czerwcu do zaledwie 3,75 centa w grudniu powodując przejściowy kryzys w sektorze cukrowniczym i bankowym na wyspie. Prawdziwe kłopoty zaczęły się pojawiać jednak dopiero od 1926 r.

Z jednej strony europejscy producenci cukru całkowicie już odrodzili się po kryzysie spowodowanym wojną, z drugiej zaś rynek amerykański uzyskał pełne nasycenie cukru oraz pojawiło się tam silne lobby hodowców buraka cukrowego. Symbolicznym końcem okresu prosperity cukru Kubańskiego było powstanie w 1926 r. w Santa María w prowincji Camagüey ostatniej nowej przetwórnia cukru. Ich liczba potem już tylko malała

Wywołany większą konkurencją na rynkach światowych spadek cen cukru, w ciągu kilku następnych lat próbowano rekompensować sobie zwiększeniem produkcji (ceny za funt cukru kształtowały się następująco: w 1924 roku - 3,82 centa, w 1926 - 2,22, w 1929 - 1,72, a w 1932 - 0,7). Wobec krachu na Wall Street w październiku 1929 r. zabiegi te spełzły jednak na niczym. „Wielki kryzys spowodował, iż wartość kubańskiego eksportu w 1932 roku stanowiła zaledwie 18% przeciętnej z lat 1919-1923″. Zysk ze sprzedaży cukru zanotowany w 1932 r. był najniższy od ponad 30 lat - spadł z 352 mln dolarów w 1924 r. do niecałych 42 mln w roku 1932. Spadła nie tylko produkcja cukru, ale i tytoniu, a szeregi bezrobotnych powiększały się wraz z każdym wymuszonym sytuacją na rynku zamknięciem fabryki. Było to jedną z przyczyn nadchodzącej rewolucji, gdyż, „jak długo prosperował i rozwijał się przemysł cukrowniczy napięcia społeczne nie przejawiały się zbyt ostro, chociaż wraz ze wzrostem bogactwa wyspy pogłębiała się przepaść między wyższymi i niższymi klasami. Kiedy jednak okres prosperity się zakończył, napięcia ta odezwały się ze zdwojoną siłą.

Stany Zjednoczone a Kuba - historia relacji (15) is a post from: Ameryka Łacińska

I nawet trąbią o tym w mediach.

Jedno tylko - jak zazwyczaj zresztą - denerwuje. Media mówią, że Noriega to dyktator oskarżany o zbrodnie, który został obalony w wyniku interwencji USA - ok. Ale jakoś nie wspominają, że wcześniej przez wiele lat terroryzował kraj dzięki wsparciu tychże USA…. Halo?! Wujek Sam, “wspaniały” Reagan dla nas, Polaków to “ci dobrzy”. Dla Ameryki Łacińskiej - już nie.

Kolejny dyktator zostanie skazany? is a post from: Ameryka Łacińska